Το Περιεχόμενο Αξιολογείται Από Μόνο του

Στα τέλη της δεκαετίας του ’90, κάποιοι στην Microsoft πίστεψαν ότι μπορούσαν να βάλουν τάξη στο χάος του διαδικτύου. Το σχέδιο ήταν απλό: κάθε σελίδα θα έπρεπε να δηλώνει πόσο βίαιη, γυμνή ή άσεμνη ήταν. Με αυτόν τον τρόπο οι γονείς θα μπορούσαν να φιλτράρουν αυτόματα το περιεχόμενο που έβλεπαν τα παιδιά τους.

Η ιδέα πίσω από το σύστημα

Το εργαλείο που πρότεινε η Microsoft ονομαζόταν RSACi. Βασιζόταν σε ένα πρότυπο του W3C, το PICS, που επέτρεπε σε κάθε ιστοσελίδα να περιγράφει το περιεχόμενό της με τέσσερις βασικές κατηγορίες: βία, γύμνωση, σεξουαλικό περιεχόμενο και γλώσσα. Ο χρήστης μπορούσε να ορίσει τα όρια που ήθελε και να κλειδώσει τις ρυθμίσεις με κωδικό.

Στη θεωρία, όλα ακούγονταν λογικά. Αν κάθε ιστοσελίδα πρόσθετε τις σωστές πληροφορίες, το φίλτρο θα δούλευε χωρίς να χρειάζεται να απαγορεύει ολόκληρες ιστοσελίδες. Αυτό που δεν λογίζονταν ήταν το αν κάποιος θα έμπαινε στον κόπο να το κάνει.

Το πρόβλημα της υιοθέτησης

Η πραγματικότητα αποδείχθηκε πιο δύσκολη. Σχεδόν καμία ιστοσελίδα δεν πρόσθεσε αυτές τις πληροφορίες. Όταν κάποιος ενεργοποιούσε το φίλτρο στον Internet Explorer, είχε δύο επιλογές: να επιτρέψει όλες τις σελίδες που δεν είχαν αξιολογηθεί, οπότε το φίλτρο δεν έδιναι οποιαδήποτε προστασία, ή να τις μπλοκάρει όλες, οπότε ο browser δεν άνοιγε σχεδόν τίποτα.

Η λύση που τελικά πρότεινε η Microsoft ήταν να προσθέτουν οι χρήστες χειροκίνητα τις ιστοσελίδες που ήθελε να επιτρέπουν. Όμως η μέθοδος δεν μπορούσε να λειτουργήσει σε μεγάλη κλίμακα. Με το διππλότερο όγος του διαδικτύου, δεν μπορεί να περιμένει κανείς να δουλεύει με λίστης ή σελίδες που είναι μόνο χειrokίνητα.

Το PICS και οι προεκτάσεις του

Το PICS δεν ήταν μόνο ένα σύστημα αξιολογήσεων. Ήταν ένα πλαίσιο που επέτρεπε να δημιουργούν σελίδες διαφορετικές αξιολογήσεις. Μπορώ να ορίσω νέες κατηγορίες, να εμπλουτίσω τις vorhandenen με διανύσματα, και να χρησιμοποι