Het ratingsysteem van Internet Explorer dat niemand wilde

Herinner je je nog de tijd dat het internet aanvoelde als een soort digitaal wilde westen? Browsers probeerden toen met metadata te doen wat eigenlijk alleen mensen kunnen: bepalen wat wel en niet geschikt is.

Tegenwoordig bouwen we met AI-ondersteunde tools aan cloudomgevingen en optimaliseren we technische SEO voor onze domeinen. Toch is het interessant om terug te kijken naar een van de vreemdste pogingen om het web netjes te organiseren.

Het idee: alles standaard beoordelen

In de jaren negentig bedacht Microsoft dat het misschien slim zou zijn om websites automatisch te kunnen filteren. Zo ontstond RSACi, gebaseerd op de PICS-standaard van het W3C. Het plan was eenvoudig: websites zouden zelf metadata toevoegen aan hun pagina’s. Daarmee konden ze aangeven hoe gewelddadig, seksueel of grof de inhoud was.

Beheerders van browsers konden daarna drempels instellen. Alles boven die grens werd geblokkeerd. Ouders zouden zo hun kinderen kunnen beschermen tegen ongepaste sites. Het klonk als een nette, democratische oplossing.

Maar er was één groot probleem: vrijwel niemand deed mee.

Waarom het systeem faalde

Een systeem dat draait op vrijwillige medewerking van iedereen werkt alleen als die medewerking er ook echt komt. En dat gebeurde niet. De meeste websites hadden geen ratings.

Daardoor had je als gebruiker twee slechte keuzes: alles toestaan (waardoor het systeem nutteloos werd), of alles blokkeren (waardoor je bijna niets meer kon bezoeken). Sommige mensen probeerden handmatig lijsten aan te maken, maar dat werkte alleen op kleine schaal.

Het kernprobleem? Het vroeg van webmasters om eerlijk hun eigen content in te schatten en zichzelf te beperken. Dat bleek een brug te ver.

PICS: een ambitieuze standaard

PICS was meer dan alleen RSACi. Het was eigenlijk een soort programmeertaal waarmee je zelf ratingsystemen kon definiëren. Je kon meerdere systemen tegelijk gebruiken en zelfs je eigen schema’s ontwerpen. Microsoft implementeerde dit volledig in Internet Explorer, compleet met ondersteuning voor aangepaste .rat-bestanden.

Het was technisch indrukwekkend. Het was ook een klassiek voorbeeld van een oplossing die op zoek was naar een probleem.

Hoe ratings eruitzagen

Een typische PICS-label zag er ongeveer als volgt uit:

<meta http-equiv="PICS-Label" content='(PICS-1.1 
  "http://www.rsac.org/ratingsv01.html" 
  l gen true 
  for "http://www.example.com" 
  ratings (v 0 s 0 n 0 l 0))'>

Of je kon ratings via HTTP-headers meesturen. Het systeem was zo flexibel dat je meerdere beoordelingssystemen in één regel kon stoppen. Maar niemand gebruikte het.

IE7: verdergaan met een verloren zaak

Microsoft gaf niet opgegeven. In IE7 kwam er een nieuwe standaard (ICRAv3) met nog een eigen .rat-bestand. Er werd zelfs een hint voor het beheerderswachtwoord toegevoegd, omdat mensen die vaak vergaten. Wanneer een site werd geblokkeerd, kreeg de gebruiker een dialoogvenster waarin stond dat de inhoud niet符合 de richtlijnen.

Wat we hiervan kunnen leren

De geschiedenis van PICS en RSACi leert ons een paar dingen:

1. Vrijwillige compliance kun je niet afdwingen. Een standaard werkt alleen als iedereen er baat bij heeft. PICS was een oplossing zonder duidelijk probleem.

2. Metadata op grote schaal vraagt om prikkels. Als websites juridische of commerciële redenen hadden gehad om te classificeren, had het misschien gewerkt. Alleen goodwill was niet voldoende.

3. Technische elegantie zegt niets over praktische gebruik. Het systeem was flexibel en sophisticated, but niemand en niemand gebruikte het.

4. Inhoudsbeveiliging is een menselijk probleem. Moderne platforms zoals Netflix en YouTube gebruiken nu centrale beoordelingssystemen met reviewers en algoritmes. Dat functioneert beter dan het vragen van self-rating aan iedereen.

De nalatenschap

PICS is officieel niet meer actief, maar de gedachte erachter leeft nog steeds weiter. Modernere tools zoals CSP-headers, Robots.txt en caching-regels hebben de les geleerd: houd het eenvoudig, maak het gemakkelijk voor iedereen om mee te doen en align incentives met adoption.

Internet Explorer is verdwenen. PICS is vergeten. Maar een standards committee ontwerpt waarschijnlijk nog steeds een perfecte oplossing die niemand zal verwenden.

Plus ça change.

Het web heeft zich ontwikkeld van pogingen met metadata-filters naar praktische, betrouwbare oplossingen. Bij NameOcean richten we ons op de echte fundamentals: domeinen, DNS en hosting die gewoon werken. Geen S-expressions meer nodig.