Het stille einde van de unieke opbouw van .name

De internetwereld van de vroege jaren 2000 bruiste van experimenten met domeinnamen. ICANN keurde nieuwe gTLD's goed alsof het niets was, en registries probeerden van alles uit. .name, gestart in 2001, was zo'n gewaagde poging. Nu, na 25 jaar, trekt Verisign de stekker uit wat .name echt bijzonder maakte: registraties op het derde niveau.

Raar? Dat snap je wel. En precies daarom verdwijnt het.

Hoe zat die vreemde structuur in elkaar?

.name werkte niet zoals andere TLD's. Geen simpele second-level domains zoals jan.jansen.com. Nee, hier ging het via drie lagen. Wil je kevin.murphy.name? Eerst registreerde de registry murphy.name, en pas daarna kevin eronder.

Stel je voor: twee Hedges-familieleden, David en Andrew. David krijgt david.hedges.name, Andrew andrew.hedges.name. Maar hedges.name? Die blijft bij de registry. Een nachtmerrie voor domeinbeheerders.

De makers, eerst Global Name Registry en later Verisign, zagen het als slimme familie-domeinen. Klonk mooi op papier. In de praktijk? Te ingewikkeld, slecht te beheren bij verschillende registrars, en amper ondersteund.

Cijfers spreken boekdelen

Verisign diende een RSEP-verzoek in bij ICANN, en die keurden het goed. Maandrapporten tonen zo'n 96.000 .name-domeinen in beheer, maar hoeveel zijn derde-niveau? Het aantal daalt gestaag, hoe je het ook wendt of keert.

De e-mail doorstuurdienst, met adressen als voornaam@achternaam.name, deed het al evenmin goed. In 2001 revolutionair, nu een vergeten gadget.

Wat met die waardevolle achternamen?

Grote vraag: wat gebeurt er met achternamen als hedges.name straks vrijkomt? Worden ze gedumpt in een drop-lijst? Gaat er een veiling komen? Het RSEP-document zwijgt erover.

Achternamen hebben waarde voor stamboomfanaten, bedrijven of particulieren. Dit zijn geen willekeurige strings – het zijn troeven. Verisign had duidelijke regels moeten publiceren.

Lessen voor domeininnovatie

.name toont perfect waarom de domeinbranche worstelt met vernieuwing. Een stoer idee met technische finesse overleefde niet door:

• Weinig registrar-ondersteuning. Zonder push van registrars bleef het marginaal.
• Slechte uitleg aan gebruikers. Niemand snapte die drie lagen.
• Veranderde behoeften. Gmail en Outlook maakten domein-e-mail overbodig.
• Hoge onderhoudskosten. Niet-standaard systemen slurpen geld; schrappen bespaart het.

Tech draait op gokken. Flopt het, dan weg ermee.

Tips voor .name-gebruikers

Gebruik je nog een derde-niveau .name of de e-mailservice? Handel snel:

1. Plan een overstap naar standaard second-level domains of alternatieven.
2. Vervang e-mail doorsturen door iets stabiels bij je registrar of provider.
3. Houd Verisign-updates in de gaten voor de overgangsregels.
4. Denk na over je doel – persoonlijk domein, familie-naam of puur e-mail? Er zijn nu betere opties.

De echte moraal

Dit gaat niet alleen om .name. Het herinnert ons: in domeinen en hosting telt betrouwbaarheid meer dan slimme trucs. Verisign kiest praktisch: dump een verwarrende, ongebruikte dienst en focus op wat werkt.

Dat is innovatie op z'n best. Niet elk idee redt het, en dat is prima. Leer ervan en ga door.