De opkomst van micro-apps

We zitten midden in een productiviteitsboom. AI-tools maken het kinderspel om handige apps te bouwen. Simon Willison heeft al meer dan 80 persoonlijke hulpmiddelen verzameld. Matt Sephton lanceerde op één dag twintig macOS-apps. Ontwerpers knutselen webtools op maat voor hun workflow. Ontwikkelaars lossen met kleine utilities de kleinste probleempjes op.

Mooi toch? Maar het brengt ook rommel met zich mee.

Het probleem van ontdekken en delen

Die tools liggen overal en nergens. Op privéwebsites, in GitHub-gists, socialmedia-threads, Lovable-projecten, Replit-deployments of verborgen in een terminal-log. Sommige verdwijnen na een maand. Anderen worden stilletjes beter zonder dat iemand het merkt. Wil je een maker volgen? Succes met bijhouden wat er nieuw komt.

De grote vragen waar we mee worstelen:

• Hoe vind ik apps die precies bij mijn interesses en platforms passen?
• Hoe abonneer ik me op nieuw werk van een maker die ik vertrouw?
• Hoe krijg ik een seintje bij updates van tools die ik gebruik?
• Hoe deel ik veilig mijn favorieten met anderen?
• Hoe hou ik mijn eigen toolcollectie netjes georganiseerd?

Herkenbaar? Logisch. Dit hebben we twee decennia geleden al opgelost.

RSS-denken voor vandaag

Weet je RSS nog? Die simpele XML-feeds voor blogabonnementen. Niet hip, niet glanzend. Maar briljant effectief. Het liet je updaten volgen zonder centrale directories of algoritmes.

RSS was een verbindingslaag. The New York Times had feeds. Flickr ook. GitHub. Jouw blogje. Elke reader slurpte ze op. Jij koos zelf wat je las.

Stel je voor dat we dit doen voor AI-micro-apps.

Een RSS-achtig standaard voor feeds, waarbij:

Makers feeds delen bij nieuwe tools of updates. Simon Willison's toolpagina wordt abonneerbaar. Je Claude-plugins-feed gaat live. Lovable-templates sturen meldingen.

Platforms doen mee. Replit biedt één-klik-feedpublicatie. Glitch volgt. Vercel toont projectupdates. Net zo standaard als een GitHub-repo.

Gebruikers bundelen slim. Geen gedoe met dertig sites afstruinen. Abonneer in een reader of speciale app. Elke tool met metadata, links, installknoppen en versie-info.

Ontdekken wordt sociaal. Net als del.icio.us vroeger: deel feeds van favorieten. Volg tips van devs. Tag en bundel collecties. Een gedecentraliseerde ProductHunt, zonder algoritme.

Waarom dit past bij AI-apps

Normale apps draaien op grote releases: v1.0, dan半年 later v2.0. Een mijlpaal.

Bij AI-ontwikkeling is dat voorbij. Een tool bouwen voelt als een blogpost: snel, persoonlijk, trial-and-error. Dinsdag gemaakt, woensdag gepolijst, donderdag gedeeld.

Precies waarom RSS perfect is. Blogs leefden van doorlopende updates. Een feed-systeem doet hetzelfde voor micro-apps: elke tool of tweak is een notificatie-waardig moment.

Voordelen in de praktijk

Voor makers: Eenvoudig, open formaat om werk aan te kondigen. Op je eigen server. Jij bepaalt de info. Geen afhankelijkheid van platforms of startups.

Voor gebruikers: Eén overzicht, helemaal op maat. Geen algoritmes die beslissen wat je ziet. Chronologische updates van wie jij volgt. Punt.

Voor vindbaarheid: Tools blijven zichtbaar. Devs linken en tippen ze. Communities groeien rond aanbevelingen. Net als blogs indertijd.

Voor veiligheid: Open standaard overleeft app stores. Check updates op kwaadwillendheid. Fork feeds. Bouw monitors voor versiehistorie.

De hobbel: waar wonen de apps?

RSS voor apps fixt niet alles. Feeds zijn info, maar apps moeten draaien. Op iOS, macOS, Android, browser, web of terminal.

Tricky, maar haalbaar. Feeds met platform-specifieke installinstructies. Links naar binaries, Docker-images of cloud-versies. Of broncode om te fork'en.

De feed is de poort. De app leeft waar het past.

Hoe ziet het eruit?

Een simpel ATOM-achtig formaat, uitgebreid met app-details:

• Naam, beschrijving, maker
• Links naar code en docs
• Versie-overzicht en changelog
• Platforms (web, iOS, macOS, CLI, etc.)
• Installmethode per platform
• Tags en categorieën
• Verificatiesignaturen (optioneel)

Elke toolpagina publiceert er een. AI-platforms maken het makkelijk. Readers en apps maken ontdekken een eitje.

Het mooiste eraan

Dit is geen platform of bedrijf. Geen gedoe. Gewoon een protocol. Iedereen kan het bouwen, uitbreiden of negeren.

De open web draaide hierop: email, HTTP, FTP, RSS. Niemand bezat ze. Ze losten echte issues op, en bouwen was vrij.

Met app stores en centrales verloren we die vrijheid. Niet alles, curation helpt. Maar de magie van permissionless innovatie? Die misten we.

Wat nu?

Community aan zet. Bouw je AI-tools? Denk na over update-deelfeeds. Run je een platform? Welk simpel feedformaat helpt gebruikers?

Geen revolutie nodig. Gewoon nuttig en open.

Het oude web had gelijk. Tijd om te lenen uit dat boek.